این چه دنیای غریبی است که تو درمن حضور داری ولی من، در دنیای تو ، نقشی فراموش شده ام روی تابلوی یک روز بارانی ، که در رنگها در هم می آمیزد و گم می شود و چه زود زود دلم تنگ می شود ، وقتی هوای ابری دلم تو را برای شنیدن دردهایش طلب می کند ، تو یک نیاز برای پررنگ تر کردن طرح زندگی نیستی ، خود زندگی هستی . حتی وقتی در لباس غم بر من نزول می کنی ، یا لباس سپید عروس بر تن می کنی و شادم می کنی.               

دل من دوباره باز کرده بهونه حسین

می خونه شعر و سرود عاشقونه حسین

دوست دارم هر چی دارم بدم به راه تو حسین

تا که سینه خیز بیام میون بین الحرمین

همه زندگی مو به پای زینب می زارم

که به جز زینب تو هیچ کس دیگه ندارم

امیدم فقط اینه اونی که بر دل امیره

یه روزی بیاد سرم رو روی زانوش بگیره

یه گوشه چشم آقا تموم زندگی مونه

گریه ی برای حسین نماز بندگی مونه

دلم می خواد با مژه هام حرمت رو جارو کنم

دارو ندار دلمو برای تو رو بکنم

فضای بین الحرمین معطره به یاس و سیب

صدایی دائم می گه حسین من شاه غریب

هوای بین الحرمین بدجوری مستم می کنه

برا همیشه پیش تو منو وابستم می کنه

چراغ های تو حرمت مثل ستاره روشنن

حوریا دور گنبدت با ملائک پر می زنن

******************************

گفته بودم که تمنای وصال تو مرا خواهد بود

تا تو شدی کشته ما بی سرو سامان شدیم

یکسره سر گشته کوه وبیابان شدیم

ای زینت دوش نبی روی زمین جای تو نیست

رو خاک و خاشاک زمین منزل و معبای تو نیست

در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم

بدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم