آدم پای پیش نهاد و بی آنکه قلبش هم بلرزد عشق را به امانت نزد خود نگاهداشت.او عشق را در قلبش جای داد و قلبش آنچنان عظمت یافت که دوستی همگان را  می شد در آن یافت.

و انسان از عشق نهراسید ..............

سلام

سلامی به گرمیه نفس های تو . سلامی از دل برای تو که بهترین و زیباترینی .

سلام بر تو ای تنها آلاله من . ای سبز ترین واژه زندگی من . ای روشنایی شبهای تاریک من .

حالت را از رازقی های باغچه پرسیدم . از غنچه های تازه شکفته یاس .

اکنون در گلستان عشق نشسته ام و به تو می اندیشم . نفس عمیقی می کشم. همه چیز بوی تو را دارد. کلمه کلمه حرفهایم، لحظه لحظه نفسهایم، ذره ذره نگاه هایم، جای جای وجودم تو را مرور می کنند.

تو برای من نورانی ترین کهکشان آسمان عشقی. من پرنده اسیری بودم که در خود به اسارت مانده بودم. دیدن تو، مرا از خودم آزاد کرد و در تو اسیر نمود. و حالا با این همه اسارت احساس می کنم که آزادترین انسان روی زمین هستم. من با یاد تو آزادم، حتی اگر هر شب تو را گریه کنم.

صدایت تکیه گاه احساس من است. صدایت را که می شنوم، احساسم را پرواز می دهم و دوست دارم فریادت کنم، تا صدای دوستی مان را به گوش همگان برسانم. دیدار تو میعادگاه انتظار و اشک من است. شاید باور نکنی، ولی با دیدنت گریه ام می گیرد. ولی برای آنکه اذیت نشوی، جلوی اشکهایم را می گیرم. تنها یک چیز آرامم می کند : همصحبتی با تو ...

راه رفتن در کنار تو به من آرامش میدهد. تمام وجودم را وقف تو می کنم، حس عجیبی وجودم را فر ا می گیرد، وقتی که در کنارت هستم. مغرور می شوم و دوست دارم نقش دوستی مان را بر آسمان آبی خدا نقش کنم تا همه بندگانش بدانند که دوستی و دوست داشتن لذتی دارد که با هیچ چیزی در دنیا قابل قیاس نیست. دوست داشتن میوه شیرین صداقت است. دوستی های صادقانه به چنان لذت زایدالوصفی می انجامند که جز برای طرفین دوستی قابل فهم نیست.

می خواهم نگاهت کنم ، نگاهی که از حادثه عشق سرشار است. می خواهم در نگاهت، حادثه عشق را دوباره مرور کنم. می خواهم برای دیدنت، یک سبد بوسه، یک عدد سیب سرخ بیاورم و جانمازی که پر از عطر محبت باشد. می خواهم از دیدن دوباره ات، دوباره عاشق شوم، می خواهم نفس عمیقی بکشم. و در حالی که در نگاهم نگاه می کنی، با تمام شادی ای که وجودم را سرشار می کند، بگویم: " دوست دارم ".

دوست دارم به زودی ببینمت، پیش از آنکه گلهای انتظار پژمرده شوند و دلشوره هایم مرا از پای در آورند. چشم انتظار دیدارت هستم. هر زمان و هر کجا که باشد.

*********************************************************************

پاورقی : این مطالب شخص خاصی را مخاطب قرار نمی دهد و تنها یک احساس بوده و باقی می ماند .

نمی دانم چه بگویم از عشق بگویم یا نفرت ، از ظلم بگویم یا اسارت .

می خواهم از مادری بگویم که در کنار جسد پسرش می گرید . می خواهم از پدری بگویم که فرزندش در آغوش او جان باخت . می خواهم از اسارتی بگویم که این قوم نسل به نسل آن را به ارث بردند .

می خواهم از فلسطین بگویم :

                       فلسطین کشور عشقو محبت        شده نامش موازی با شهادت

فلسطین سرزمینی لاله گون است        که هر گل ریشه اش گویی به خون است

کودکی را می بینم که در کنار خانواده ایستاده تا نظاره گر ویرانی کاشانه‌اش باشد . کودک پشت مادر پنهان می شود چون از اسلحه غاصب می ترسد .

پدری را می بینم که در حال کفن پوشاندن تنها فرزند خود است و مدام این را زیر لب می گوید : آیا آزادی جرم است؟ آیا انسان در خاک خودش باید اسیر بیگانه باشد؟

چرا این همه سکوت پس کجاست فریادهای آزادی خواهانه این جهان . چرا برای کمک به این ملت رنجدیده تنها به نوشتن چند برگ کاغذ اکتفا می کنند .

آخر چه کسی می خواهد جواب دل این همه مادر را بدهد . چرا باید فرزندان خود را در لباس سفید مرگ ببینند. آیا این تقدیر است ؟

چرا باید خانه و کاشانه خود را با چادری عوض کنند و از شهر خود به اردوگاه هایی بیایند که در آن خبری از زندگی نیست ؟

پدرهایی که صبح از چادر خارج می شوند تا صدای ناله فرزندان را که ناله گرسنگی سر داده اند را نشنوند ، مادرهایی که از شنیدن این صدا می سوزند .

مردم بی گناه فلسطین تاوان چه چیزی را باید بپردازند ؟؟؟؟؟

به امید آزادی قدس شریف